Brumpie NEWS zomeravondwedstrijd 3 20-5-2025
Foto: Kees Westland
Verenigingen draaien op vrijwilligers. Het zijn vaak de stille en soms luidruchtige helden die ervoor zorgen dat je aan de bar een natje en droogje krijgt, de rekeningen betaald worden van de website, het clubhuis schoon is en afspraken over die huisvesting nagekomen worden.
Waar we als wedstrijdzeilers niet zo bij stilstaan is wat er allemaal komt kijken bij de organisatie van deze evenementen en het bemannen van een startschip. De vaste leden die deze taak jaren vervulde wilde zelf ook weer eens meedoen. Daarom is ervoor gekozen om de wedstrijdleiding te laten rouleren. Dit betekent dat een aantal mensen uit de wedstrijdcommissie twee tot drie wedstrijden opofferen. In plaats daarvan bemannen ze de Brumpie, berekenen de uitslag en arbitreren protesten.
Vandaag is het de beurt aan Arjan, maar wat doe je dan als bemanning? Ons besluit was om de zeemeeuw rust te gunnen. Maar er liggen van twee andere bemanningsleden ook nog boten in het water. Daarom besloten we om ook met de Sailfish in te schrijven voor de ZAW. Dan kunnen we met behulp van gelegenheidsbemanning het veld aanvullen. Beter dan de boot op een prachtige avond als deze dinsdag in de box te laten liggen.
Dan kom je er ineens achter dat een zomeravondserie schipper zaken net wat scherper in beeld moet hebben dan de bemanning. Gewapend met banenkaart, reglement en wedstrijdnummer ben ik vroeger aan boord dan het tijdstip waarop ik gewoonlijk opstap op de zeemeeuw.
In de haven maak ik de inschatting dat we de Noordwesten wind baan 8 krijgen. Met plakkers prijkt deze onder het kompas. Als de huikjes eraf zijn en alle lijnen en schoten vastzitten stapt Paul aan boord voor deze gelegenheid. We drinken zoals gewoonlijk op de zeemeeuw ook op de Sailfish eerst een kop koffie. Wat later schuift Rob aan. We bespreken de taakverdeling. Eenmaal op het water valt het intens licht op en de wind die toch koeler aanvoelt dan verwacht.
Bij aanmelden blijkt dat baan 7 is verkozen door de Brumpie bemanning. De plakkers van baan 8 gebruiken we opnieuw voor het andere kaartje. Het is best weer even spannend om overzicht te houden achter het helmhout. De startlijn maakt een mooi in-de-winds begin van de wedstrijd mogelijk.
We starten wat behoudend en dat merken we direct aan de verstoorde wind. Sjik en Fun Factor zijn mooi weg in de SWA, maar de Caravelle zit ze op de hielen. Er zijn een paar klapjes nodig om via boei 37 naar boei F te varen. De wind volgt de bebouwing en begroeiing van Almere. De schepen volgen hetzelfde tracé sommigen overzeilen daardoor de boei. Was dit de voorspelde windrichting verandering? Dat merken we vanzelf bij een volgende passage in dit deel van de baan. Op de Sailfish blijkt de grootschootklem niet bestand tegen de belasting van wedstrijdspanning. De schoot vliegt er herhaaldelijk uit. De selftail-loef-genua-lier dient als backup.
Op de Fun Factor kijken ze met enige terughoudendheid naar banen als deze met veel korte rakken. De wendbaarheid ten opzichte van de vorige boot is anders nu de boothandling nog zoveel aandacht vraagt. Ondanks de drukte bij de boeien bemerken ze vooruitgang, de taken zijn meer helder. Voorzichtig ontstaan vaste routines. Wat niet kon voorkomen dat na 30 minuten zeilen ze tot de enkels in de lijnen staan. En dan komt ‘t keuzemoment bij Sport E richting de Finish om de spinaker te laten staan of juist niet. Ze vragen zich af of ze hardleers zijn door de gok te wagen. Zo komen ze voor de uitdaging te staan dat dit zeil andere trim en meer spierkracht vergt dan met een FF65, daar heb je gemakkelijker controle bij scherpe spinaker koersen.
De second wave kan wel een paar extra handen gebruiken de schipper is op sommige momenten stuurman en voordekker tegelijk, best druk zo.
Aan boord van de Dehlya bedenkt men dat je met een bemanningslid meer, twee handen extra hebt. Dat is handig met een korte rakkenbaan. Nog handiger is het wanneer de spinaker aan de goede kant ligt voor het hijsen. Dus de extra handen zijn voor de extra gijp direct nuttig. Interessante maar lastige drukte bij de boei weet men goed te pareren. In tegenstelling tot de Naranja zetten ze op de Dehlya direct de spinaker in het laatste rak dat blijkt een betere tactiek zo eindigen ze 5 plaatsen beter dan vorige week en bezetten daarmee de 6e plek.
Een paar schepen varen onder zeil de haven in. De Caravelle bemanning geniet van het vogelorkest dat normaalgespreken wegvalt in motorgeluid. Ze lijsten deze avond in door zich te laten verassen met een natuursymfonie. De tip om hiervan eens te genieten laat zich raden; strijk zeilen later en zet de motor alleen het allerlaatste stukje aan bij het binnenvaren van de haven.
In het clubhuis is het druk en warm, geen plaats voor de kilte van een vallende nacht. Liep het wel of liep het niet, doen we er goed aan om met dit weer genua 2 of juist 1 te gebruiken? Boven drankjes met bittergarnituur zijn discussies, analyses en uitnodigingen te horen voor tochten als de MMET (van Monnickendam Medemblik En Terug).
In de auto geniet ik nog na van deze voor mij afwijkende zeilavond. Tot de verantwoordelijkheid van ‘de schipper’ mij op de A-1 ter hoogte van tankstation de Slaag tot de orde roept. Ik realiseer mij dat de valspanning nog op de genua staat, die moet eraf. Dat is zonde van ’t zeil. Grommend en grinnikend keer ik bij afslag Amersfoort. Met 50 kilometer extra en nachtelijke thuiskomst is het met recht een onvergetelijke avond te noemen.
Uitslagen:
SW-B 1e Hebbus, 2e Wolk, 3e Beluga
SW-A 1e Sjik, 2e Caravelle, 3e Kick
R&P 1e ST9, 2e Windbruid, 3e Nooitgedacht
Botters 1e HZ92, 2e HZ3, 3e HZ108